Μήνυμα Χριστουγέννων

τοῦ Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Γρηγορίου. 

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφὲς ἐν Χριστῷ,

«Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε. Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε. Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε».

Ἡ Μητρόπολις τῶν ἑορτῶν, τὰ Χριστούγεννα, φέρνει στὶς καρδιές μας δύο μεγάλα δῶρα: τὴ Χαρὰ καὶ τὴν Εἰρήνη. Ὁ ὑμνωδὸς τῆς Ἐκκλησίας μᾶς καλεῖ νὰ δοξάσουμε, νὰ προϋπαντήσουμε, νὰ ὑψωθοῦμε. Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο ψάλλει: «Θεὸς ὢν εἰρήνης, Πατὴρ οἰκτιρμῶν, τῆς μεγάλης βουλῆς σου τὸν Ἄγγελον, εἰρήνην παρεχόμενον, ἀπέστειλας ἡμῖν». Ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης μᾶς ἔστειλε τὸν Υἱό Του, τὸν Ἄγγελο τῆς μεγάλης Του βουλῆς, γιὰ νὰ μᾶς χαρίσει τὴν ἀληθινὴ εἰρήνη.

Ἀλλὰ ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ χαρὰ καὶ ποιά αὐτὴ ἡ εἰρήνη;

Ἡ χαρὰ τῶν Χριστουγέννων δὲν εἶναι ἡ χαρὰ τοῦ κόσμου. Δὲν εἶναι ἡ πρόσκαιρη εὐθυμία ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, τὶς διασκεδάσεις ἤ τὴν ἱκανοποίηση ἐπιθυμιῶν. Ἡ ἀληθινὴ χαρὰ γεννιέται μέσα ἀπὸ τὴ συνάντηση τῆς ψυχῆς μὲ τὸν Χριστό. Εἶναι καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι ἡ βεβαιότητα ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπᾶ, ὅτι δὲν εἴμαστε μόνοι, ὅτι ἡ ζωή μας ἔχει νόημα αἰώνιο.

Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ μὲ τὴν εἰρήνη. Δὲν πρόκειται γιὰ συνθῆκες ποὺ ὑπογράφονται σὲ διπλωματικὰ τραπέζια καὶ τηροῦνται μόνο γιὰ λίγα χρόνια, μόνο ὅσο ἐξυπηρετοῦν συμφέροντα. Ἡ πνευματικὴ εἰρήνη εἶναι κατάσταση τῆς καρδιᾶς. Εἶναι ἡ γαλήνη ποὺ νιώθει ὁ ἄνθρωπος ὅταν συμφιλιώνεται μὲ τὸν Θεό, μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ μὲ τὸν συνάνθρωπό του. Εἶναι ἡ ἡσυχία τῆς συνειδήσεως ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴ μετάνοια καὶ τὴ συγχώρεση.

Δυστυχῶς, ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δυσκολεύεται νὰ κατανοήσει αὐτὴ τὴν πνευματικὴ χαρὰ καὶ εἰρήνη. Προσανατολίζεται σὲ ὑποκατάστατα: τεχνητὲς χαρὲς ποὺ ὁδηγοῦν στὴ φθορὰ τῶν ἠθῶν καὶ τεχνητὴ εἰρήνη ποὺ γρήγορα μετατρέπεται σὲ νέο πολέμο.

Κοιτάζοντας γύρω μας αὐτὰ τὰ Χριστούγεννα, βλέπουμε τὸν κόσμο νὰ αἱμορραγεῖ. Στὴν Οὐκρανία συνεχίζεται ἕνας πόλεμος ποὺ ἔχει στοιχίσει ἀμέτρητες ζωὲς καὶ ἔχει διαλύσει ἑκατομμύρια οἰκογένειες. Στὴ Γάζα καὶ στὴ Μέση Ἀνατολή, ἡ βία καὶ ὁ πόνος δὲν ἔχουν τέλος. Στὴ Συρία, ὕστερα ἀπὸ χρόνια ἐμφυλίου, οἱ πληγὲς παραμένουν ἀνοιχτές. Στὸ Σουδάν, στὴν Ὑεμένη, στὴν Αἰθιοπία, στὴ Λαϊκὴ Δημοκρατία τοῦ Κονγκό, στὴ Σομαλία, στὴ Μιανμάρ, στὴ Λιβύη, σὲ τόσες χῶρες τῆς Ἀφρικῆς καὶ τῆς Ἀσίας, ἄνθρωποι ὑποφέρουν ἀπὸ πολέμους, διώξεις, πεῖνα καὶ ἀδικία. Σὲ πολλὰ μέρη τοῦ πλανήτη δὲν τηρεῖται οὔτε στοιχειωδῶς ἡ ἔννομη τάξη, οὔτε ὁ σεβασμὸς στὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια.

Ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι τυχαῖα. Εἶναι ὁ καρπὸς μιᾶς ἀνθρωπότητας ποὺ ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν Θεό, ποὺ ἔχει βασίσει τὴν ὕπαρξή της στὴν ὑπερηφάνεια, στὸ συμφέρον, στὴ δύναμη.

Γι’ αὐτό, ἡ προτροπή μου αὐτὰ τὰ Χριστούγεννα εἶναι μία: μετάνοια. Μετάνοια δὲν σημαίνει ἁπλῶς λύπη γιὰ τὰ σφάλματά μας. Σημαίνει ἀλλαγὴ νοῦ, ἀλλαγὴ κατευθύνσεως. Σημαίνει νὰ δοῦμε τὸν ἑαυτό μας ἀκόμη καλύτερα, μὲ εἰλικρίνεια καὶ ταπείνωση. Ὅταν ἀρχίσουμε νὰ βλέπουμε καθαρὰ τὸν ἑαυτό μας, τότε θὰ ἀρχίσουμε νὰ βλέπουμε καὶ τὴν ἀληθινὴ χαρὰ καὶ τὴν ἀληθινὴ εἰρήνη. Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ὅλους μας, ἀκόμη καὶ γιὰ ὅσους ἤδη βιώνουν κάτι ἀπὸ αὐτὴ τὴν πνευματικὴ πραγματικότητα. Ἡ μετάνοια δὲν ἔχει τέλος, διότι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ δὲν ἔχει τέλος.

Ἀγαπητοί μου,

Θέλω νὰ σᾶς μεταφέρω τὴν ἀγάπη μου γιὰ τὸν καθένα καὶ τὴν καθεμία ἀπὸ ἐσᾶς. Χαίρομαι κάθε φορὰ ποὺ συναντῶ ἕναν χριστιανὸ ποὺ ἔχει ἀλλάξει ἐν Χριστῷ. Πίσω ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀλλαγὴ αἰσθάνομαι τὴν Παρουσία τοῦ Θεοῦ. Μέσα ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ χριστιανοῦ ποὺ χτίζει βῆμα βῆμα κάθε φορὰ τὴν πνευματική του προκοπὴ βλέπω ἐνσαρκωμένη τὴν Παρουσία τοῦ Κυρίου, ὡς μία πνευματικὴ γέννηση ποὺ συμβαίνει τώρα, σήμερα, ἐδῶ. Μὲ περιβάλλει αὐτὴ ἡ παρουσία μέσα ἀπὸ ἐσᾶς, τοὺς χριστιανοὺς ποὺ ἀγωνίζεστε καθημερινά. Σᾶς ἐπαινῶ πρὸς δόξαν Κυρίου καὶ σᾶς προτρέπω νὰ συνεχίσετε τὸ ἔργο τῆς Παρουσίας τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπὸ τὴν δική σας ζωή, τὸ δικό σας παράδειγμα ποὺ ἔχει ἀνάγκη σήμερα ἡ νέα γενεά.

Αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα τῶν Χριστουγέννων: ὁ Χριστός γεννιέται ξανὰ καὶ ξανὰ μέσα στὶς καρδιὲς ποὺ Τὸν ὑποδέχονται.

Εὔχομαι ὁλόψυχα σὲ ὅλους σας τὰ φετινὰ Χριστούγεννα νὰ γίνουν ἀφετηρία μιᾶς βαθύτερης συναντήσεως μὲ τὸν Χριστό. Νὰ γεμίσουν οἱ καρδιές σας μὲ τὴ χαρά Του καὶ τὴν εἰρήνη Του καὶ νὰ αὐξήσετε ἐν Κυρίῳ ὅ,τι καλὸ ἔχετε θεμελιώσει. Καὶ νὰ γίνετε ἐσεῖς οἱ ἴδιοι φορεῖς αὐτῆς τῆς χαρᾶς καὶ τῆς εἰρήνης στὸν κόσμο ποὺ τόσο τὰ χρειάζεται.

Καλὰ καὶ εὐλογημένα Χριστούγεννα!

Μὲ πατρικὴ ἀγάπη καὶ εὐχές,

† Ὁ Θεσσαλονίκης Γρηγόριος

Ἡ Κοίμησις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου,

τῆς ἐλπίδας τῶν πιστῶν.

Ἡ Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἡ μεγάλη Θεομητορική ἑορτή τοῦ Αὐγούστου, συγκινεῖ τὴν ψυχὴ κάθε χριστιανοῦ. Ἀπὸ τὴν πρώτη τοῦ μηνὸς Αὐγούστου ψάλλονται καθημερινὰ οἱ Παρακλήσεις καὶ ταυτόχρονα οἱ πιστοὶ προετοιμάζονται, νηστεύουν, ἐξομολογοῦνται, κοινωνοῦν, γιὰ νὰ ἑορτάσουν βαθύτερα πνευματικὰ τὴν ἑορτὴ αὐτή. Ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου ὀνομάζεται διαφορετικὰ Μετάσταση, διότι ἡ Παναγία μεθίσταται ψυχικὰ καὶ σωματικὰ πρὸς τὴν ὄντως Ζωὴ, τὸν Υἱὸ καὶ Θεό της. Ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ἀναφέρει σχετικὰ μὲ τὴν Μετάσταση ὅτι χάριν στὸ σῶμα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς νέας Εὔας, ποὺ έδωσε σῶμα στὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, στὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστὸ, ἔτσι δὲν γεύεται ἡ ἴδια τὴν δύναμη τῆς φθορᾶς τοῦ θανάτου, ἀλλὰ μεθίσταται σωματικὰ καὶ ψυχικὰ στὸν Παράδεισο. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ ἡ  ὑμνολογία ἀναφέρει «Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται», καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο «κλῖμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται».

Ἡ Κοίμηση τῆς Παναγίας εἶναι γεγονὸς ἐλπίδας καὶ προσδοκίας γιὰ τὸν πιστὸ χριστιανό. Ὁ θάνατος δὲν εἶναι τὸ τέλος τῆς ζωῆς, δὲν ἐξαντλοῦνται τὰ πάντα ἐδῶ στὴν σύντομη ζωή. Ὁ θάνατος γίνεται ἕνας ὕπνος μπροστὰ στὴν Ἀνάσταση καὶ στὴν αἰωνιότητα. Ὑπάρχει τὸ ἐπέκεινα, ἡ αἰώνιος ζωὴ, γιὰ αὐτὸ καὶ ὀνομάζεται κοίμηση ὁ χωρισμὸς τῆς ψυχῆς ἀπὸ τοῦ σώματος, γιὰ αὐτὸ καὶ λέμε σήμερα ἡ Κοίμηση τῆς Παναγίας καὶ ὄχι ὁ θάνατος. Μὲ παρόμοιο τρόπο χαρακτηρίζουμε «κοιμήθηκε» ὁ ἄνθρωπος ποὺ φεύγει ἀπὸ αὐτὴν τὴν πρόσκαιρη ζωή, διότι ὁ θάνατος εἶναι ἕνα προσωρινὸ γεγονός.

Ἡ ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας στὸ ἀπολυτίκιο τῆς Παναγίας τῆς Κοιμήσεως λέγει «Ἐν τῇ γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε». Δηλαδὴ μὲ την γέννηση τοῦ Χριστοῦ φύλαξες τὴν παρθενία σου καὶ μὲ τὴν κοίμησή σου δὲν ἐγκατέλειψες τὸν κόσμο. Αὐτὸ εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ ἐλπίδα καὶ προσδοκία γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο. Εἶναι βεβαιότητα ὅτι ἡ Παναγία μας εἶναι ἐδῶ καὶ συνεχίζει να ἀγκαλιάζει, νὰ ἐνισχύει καὶ νὰ θαυματουργεῖ. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται μέσα ἀπὸ την μακραίωνη πορεία μας ὡς ἔθνος ποὺ ἡ Παναγία σώζει πόλη καὶ λαὸ, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Βασιλίδος τῶν Πόλεων, τῆς Κωνσταντινούπολης, ἔως καὶ τὸ ἔπος τοῦ 1940.

Ἡ Παναγία μας εἶναι ἀκόμα ἐδῶ, ἀδελφοὶ μου, και ἐξακολουθεῖ νὰ πρεσβεύει γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἐκεῖνον ποὺ ἔχει ἐπίγνωση ἁμαρτωλότητας. Εἶναι σημαντικὸ νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλότητας εἶναι προϋπόθεση, ἔτσι ὥστε νὰ μᾶς ἀκούει ἡ Παναγία. Ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλότητας σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος ζητᾶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ γιὰ τὰ λάθη του, γιὰ τὶς ἁμαρτίες του, διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ὀτιδήποτε ἄλλο ἀποπροσανατολίζει τὸν ἄνθρωπο. Ἀρκεῖ ἕνας μικρὸς ἀθῶος ἐσωτερικὸς διάλογος νὰ ὁδηγήσει τὸν ἄνθρωπο στὴν ἀπώλεια. Ἔνας διάλογος ποὺ περιγράφει πραγματικὰ ἐπιτεύγματα καὶ ἀνδραγαθήματα ἐξαπατᾶ τὸν ἄνθρωπο, διότι ἀπὸ τὴν μία περιγράφει τὴν ἀλήθεια, ὅπως ὁ Φαρισαῖος στὴν προσευχή του, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη βρίσκεται πολὺ μακρία ἀπὸ τὴν ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλότητας τοῦ Τελώνη.

Αὐτὸς ὁ ἐσωτερικὸς διάλογος σήμερα ἔχει πάρει ἄλλες διαστάσεις, συμβαίνει κατὰ κόρον καὶ εἶναι φαινόμενο κοινωνικό. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος βρίσκεται σὲ διάλογο μὲ τὸν ὑπεράνθρωπο ποὺ δημιούργησε ἡ πίστη τῆς χριστιανικῆς δύσης. Εἶναι καθηλωμένος στὰ σύγχρονα ἀνθρώπινα ἐπιτεύγματα καὶ στὴν τεχνολογικὴ ἐξέλιξη μέσα ἀπὸ τὴν Τεχνητὴ Νοημοσύνη καὶ ἔτσι δὲ τοῦ ἀφήνονται περιθώρια νὰ σκεφτεῖ ὅτι ἡ ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλότητας εἶναι ἡ σωτηρία του, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ ἀλάνθαστος τρόπος γιὰ νὰ κατανοήσει τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ στὴν ζωὴ του καὶ νὰ αἰσθανθεῖ τὴν μητρότητα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Αὐτὸ τὸ φαινόμενο ἐνισχύεται ἀκόμα περισσότερο σὲ ἐπίπεδο πολιτειακὸ καὶ θρησκευτικὸ ἀπὸ ἐτερόφωτους ἡγέτες.

Αὐτὸ ἔχει ὡς συνέπεια ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος νὰ πιστεύει στὰ ἀνθρώπινα ἐπιτεύγματα ποὺ ὑπόσχονται εὐημερία καὶ ἄνεση. Δὲν ἔχει ἀντιληφθεῖ ἐπαρκῶς τὴν ἐξαπάτηση, τὴν ὁποία ἔχει ὑποστεῖ σὲ ἕναν μεγάλο βαθμὸ. Σὲ ἐπίπεδο παιδείας ἐκπαιδεύεται στὸ ὑπερεγώ του. Ἀποφασίζει γιὰ ὅ,τι τοῦ ἀρέσει, σὲ σημεῖο νὰ ἀμφισβητεῖ τὴν φυσικὴ ροὴ τοῦ ποταμοῦ, τὴν βιολογικὴ του προέλευση. Ταυτόχρονα ὅμως δὲν γίνεται ἀντιληπτὸ ὅτι μὲ αὐτὴ τὴν νοοτροπία τοῦ ὑπερεγὼ μετατρέπεται σὲ ἕνα πιόνι τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ σὲ προϊὸν ἐκμετάλλευσης.

Ὡστόσο, ἡ ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλότητας εἶναι τρόπος ὑγιοῦς ζωῆς, εἶναι φάρμακο, ὁ σίγουρος δρόμος τῆς σωτηρίας καὶ ἕνας μονόδρομος ἐπιβίωσης. Ὁ τρόπος ποὺ σκέφτεται ὁ ἐν ἐπιγνώσει ἁμαρτωλὸς σὲ σχέση μὲ τὸν ἐξαπατημένο ἄνθρωπο τῆς ἀρκετὰ ὑποσχόμενης δύσης εἶναι ὅτι ἐντοπίζει τὸ λάθος του, τὸ ἀλλάζει στὴν σωστὴ κατεύθυνση, δηλαδὴ πρὸς τὸ Θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ σταθεροποιεῖται πρὸς ἀνώτερους στόχους. Τέλος, διακρίνει τὰ ἀφηγήματα τῆς ἐποχῆς μας ποὺ ὁμοιάζουν μὲ τὸν ψίθυρο τοῦ ὄφεως στὸν Παράδεισο. Δακρίνει τὴν θυσιασμένη ἀλήθεια ἀπὸ τὴν ὑποκριτικὴ ἀγάπη. Διακρίνει ἀκόμα καὶ τὴν Αλήθεια μὲ ἄλφα κεφαλαῖο ἀπὸ τὴν ἀλήθεια μὲ ἄλφα μικρὸ.

 Γιὰ παράδειγμα, διακρίνει τὸν καρδιακὸ πολιτικὸ λόγο ἑνὸς πολιτικοῦ πατριώτη ἔλληνα ἀπὸ ἕναν γραμμένο πολιτικὸ λόγο ποὺ ἐκφωνεῖ ἑλληνόφωνος πολιτικὸς μὲ ἀνάστημα πολιτικοῦ νάνου. Ἕνα ἄλλο παράδειγμα, κατανοεῖ  τὸν οἰκουμενισμὸ ποὺ ὑπόσχεται ἀγάπη καὶ ἐνότητα, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη δὲν μπορεῖ νὰ δεῖ τὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης. Ἐπομένως, ὁ τρόπος ποὺ σκέφτεται ὁ ἐν ἐπιγνώσει ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος εἶναι ἐπιβίωση στὸ σήμερα, προσαρμογὴ στὶς δύσκολες συνθῆκες, βάσεις καὶ θεμέλια γιὰ τὸ μέλλον, βεβαιότητα ὅτι ἡ ἑπόμενη γενεὰ θὰ εἶναι καλύτερη, ἐπειδὴ τὸ σήμερα εἶναι σὲ σωστὸ προσανατολισμό. Τὸ μέλλον θὰ ἀλλάξει ὅταν τὸ παρὸν ἀλλάζει ἀπὸ τὸν ἐν ἐπιγνώσει ἁμαρτωλὸ.

Ἡ Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ εἰδικὰ ἡ πρεσβεία της, στὴν ὁποία ἔχουμε προσφύγει ἐμεῖς ὅλοι οἱ Ρωμηοὶ, μᾶς κάνει νὰ πιστεύουμε μὲ βεβαιότητα ὅτι δὲν εἴμαστε μόνοι, διότι εἶναι κοντά μας. Ἄλλωστε αὐτὸ ἔχουμε βιώσει καὶ αὐτὸ βιώνουμε μέχρι σήμερα. Ἔχουμε στὴν καρδιὰ μας τὴν Παναγία καὶ ἐκείνη εἶναι στα διαβήματά μας γιὰ νὰ μὴν πέσουμε ἤ νὰ μὴν ἀλλάξουμε προσανατολισμό. Ἔχουμε πρέσβειρα τὴν Παναγία καὶ ἐκείνη μπροστὰ στὸν Υἱὸ της μιλάει γιὰ χάρη μας. Παρακαλοῦμε τὴν Παναγία νὰ μᾶς προστατεύσει ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ ἔθνους μας καὶ ἐκεὶνη μᾶς προστατεύει ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς καὶ ἀπὸ τοὺς προστάτες μας.

Θὰ ἤθελα, ἀδελφοὶ μου, νὰ καταφύγουμε στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο μὲ περισσότερη ἀποφασιστικότητα καὶ ὄχι ἁπλὰ νὰ τὴν παρακαλέσουμε γιὰ κάποιο αἴτημα, διότι αὐτὸ τὸ κάνουμε μὲ κάποιο τρόπο ὅλοι μας. Νὰ τὴν παρακαλέσουμε νὰ μᾶς ἐνισχύσει νὰ ἀλλάξουμε τὸν τρόπο ποὺ μετανοοῦμε. Μὲ περισσότερη ἀποφασιστικότητα νὰ ἐπιλέγουμε τὸ σωστὸ, δηλαδή τὸ Θέλημα τοῦ Θεοῦ. Νὰ ἀποκτήσουμε τὴν ἐπίγνωση τῆς ἁμρτωλότητας ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν σταθεροποίηση τοῦ μὴ ἁμαρτάνειν. Ἐφόσον ἀρχίσει ἔστω καὶ σὲ μικρὸ ποσοστὸ νὰ πραγματοποιεῖται αὐτὸς ὁ τρόπος τοῦ μετανοεῖν ἤ διαφορετικὰ ἡ ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλότητας τοῦ ἁμαρτωλοῦ, τότε θὰ σώσει γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ἀκόμα τὸ ἔθνος μας ἀπὸ τὶς εξωτερικὲς ἀπειλὲς, καθὼς καὶ ἀπὸ τοὺς νέους ἐφιάλτες ποὺ χαίρονται μὲ τὸ ἔργο τῆς προδοσίας τους.

Εἴθε ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ὡς προστάτιδα τοῦ Ἔθνους μας, γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ νὰ μᾶς προστατέψει ἀπὸ κάθε ἐπίβουλο ἐχθρό καὶ νὰ μεσσιτεύσει γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα καὶ γιὰ τὸν καθένα ξεχωριστά.

🎚️ὁ Θεσσαλονίκης Γρηγόριος 

 Μπορείτε να το δείτε και ΕΔΩ